Περί παιδείας

Περί παιδείας

Επί έτη διεξάγεται τόσον εις τα μέσα μαζικής ενημερώσεως όσον και μεταξύ των ενδιαφερομένων κοινωνικών ομάδων μεγάλη συζήτησις διά το θέμα της Παιδείας.

            Τα πάντα συζητούνται και αναλύονται λεπτομερώς: Τα μισθολογικά προβλήματα των διδασκόντων, το κτιριακόν, το θέμα των απουσιών των μαθητών, οι ώρες διδασκαλίας, η “συνδικαλιστική” οργάνωσις των μαθητών και φοιτητών και ο,τιδήποτε άλλο φαντασθείτε πλην της ουσίας του προβλήματος που είναι μόνον μία: Ο σκοπός της παιδείας στην Ελλάδα και εάν και κατά πόσον ο σκοπός αυτός επιδιώκεται και επιτυγχάνεται δια της παρεχομένης σήμερον παιδείας. Εν προκειμένω, υπάρχει σαφής επιταγή του Συντάγματος που ομιλεί διά ηθικήν και πνευματικήν αγωγήν και ανάπτυξιν της εθνικής και θρησκευτικής συνειδήσεως των Ελλήνων, ως του σκοπού της παιδείας μας. Τούτο αναγράφεται εν πρώτοις, εις το τελευταίον έγκυρον σύνταγμα του 1952 όπερ παρανόμως ανετράπη τόσον υπό της δικτατορίας της 21^ης Απριλίου όσον και υπό της μεταπολιτευτικής κυβερνήσεως. Συγκεκριμένως εις το άρθρον 16 αναγράφεται: “Εις πάντα τα σχολεία μέσης και στοιχειωδούς εκπαιδεύσεως ή διδασκαλία αποσκοπεί την ηθικήν και πνευματικήν αγωγήν και την ανάπτυξιν της εθνικής συνειδήσεως των νέων επί τη βάσει των ιδεολογικών κατευθύνσεων του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού”.

            Αλλά και εις το ανάλογον άρθρον 16 παρ. 2 του σημερινού θεωρουμένου ως ισχύοντος Συντάγματος του 1975, αναγράφοντας τα εξής: “Η παιδεία αποτελεί βασικήν αποστολήν του κράτους, έχει δε ως σκοπόν την ηθικήν, πνευματικήν και φυσικήν αγωγήν των Ελλήνων, την ανάπτυξιν της εθνικής και θρησκευτικής συνειδήσεως και την διάπλασιν αυτών ως ελευθέρων και υπευθύνων πολιτών”.

            Από τα ανωτέρω κείμενα εξάγεται κατ’ αναμφισβήτητον τρόπον ο σκοπός της ελληνικής παιδείας όπως καθορίζεται υποχρεωτικώς υπό του ανωτάτου νόμου της Ελλάδος. Βεβαίως, η εθνική συνείδησις ανέκαθεν εγνώριζεν καλώς τον σκοπόν της ελληνικής παιδείας και αυτόν ακριβώς τον ιερόν σκοπόν εκαλλιέργησεν επί αιώνας και δη κατά τους σκοτεινούς χρόνους της υποδουλώσεως του έθνους.

            Ενταύθα όμως εμείς ανεφέραμεν λεπτομερώς τις σχετικές συνταγματικές διατάξεις διά να τονίσωμεν, ότι και από στενής νομικής απόψεως αναγνωρίζεται επισήμως και είναι σαφώς υποχρεωτική η συμμόρφωσις όλων ανεξαιρέτως των παραγόντων της παιδείας  προς τον κύριον και κεντρικόν της σκοπόν. Και αυτός βεβαίως είναι Η ΑΝΑΠΤΥΞΙΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ, η οποία όπως εννοείται, καθορίζεται από την ελληνικήν και την χριστιανικήν κοσμοθεωρίαν. Σχετικώς πρέπει να αναφέρωμεν ότι το υποχρεωτικόν της συμμορφώσεως προς τας επιταγάς του Συντάγματος δια την Παιδείαν και τον σκοπόν της ενισχύεται περαιτέρω και από την παρ. 1 του εν λόγω άρθρου 16, η οποία λέγει ότι: “...Η ακαδημαϊκή ελευθερία και η ελευθερία της διδασκαλίας δεν απαλλάσσουν από του καθήκοντος της υπακοής εις το Σύνταγμα”. Τοιουτοτρόπως αφαιρείται από μερικούς υπούλους διδάσκοντες το τυχόν προβληθησόμενον υπ’ αυτών επιχείρημα περί δήθεν “ακαδημαϊκής ελευθερίας της διδασκαλίας” δια να δηλητηριάζουν αντεθνικώς και αντιθρησκευτικώς τις ψυχές των ελληνοπαίδων, όπως δυστυχώς συμβαίνει σήμερον ευρύτατα.

            Και τώρα το κρίσιμον ερώτημα το οποίον κατά τρόπον φυσιολογικόν – ως συνέπεια των ανωτέρω – ανακύπτει. Το φυσιολογικόν, αλλά και αμείλικτον αυτό ερώτημα το οποίον ΟΥΔΕΠΟΤΕ ετέθη κατά τας ατερμόνους και πολυώρους συζητήσεις περί της παιδείας είναι:

-        Εις τι πρέπει να αποβλέπει η Παιδεία;

Και επίσης:

-        Η σημερινή εκπαίδευσις εξυπηρετεί τον σκοπόν τον οποίον της έχουν θέσει τόσον η συνείδησις του έθνους μας, η βούλησις ολοκλήρου του λαού μας, όσον και η ελληνική νομοθεσία, και δη το σύνταγμα, ο ανώτατος νόμος του κράτους;

            Και διά μεν τον σκοπόν της ελληνικής παιδείας ουδεμία αμφιβολία υπάρχει, ως ανεπτύχθει ανωτέρω. Δυστιχώς όμως, ως προς την σημερινήν κατάστασιν της παιδείας μας η αλήθεια είναι ότι αυτή όχι μόνον τον ανωτέρω σκοπόν δεν εξυπηρετεί, αλλά αποβλέπει ακριβώς εις το αντίθετον: Να δημιουργήση πολίτας ΣΤΕΡΟΥΜΕΝΟΥΣ ΠΑΣΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ(!!...)

            Νομίζομεν ότι δεν χρειάζεται να περιγράψωμεν την κατάστασιν της σημερινής παιδείας στην Ελλάδα, διότι αυτή είναι εις όλους γνωστή, δεδομένου ότι όλοι έχομεν παιδιά ή συγγενείς σπουδάζοντας και καθημερινώς λαμβάνομεν γνώσιν της αθλίας και πρωτοφανούς καταπτώσεως τόσον του ήθους όσον και, του επιπέδου των μεταδιδομένων γνώσεων εις όλας τας βαθμίδας της εκπαιδεύσεως. Εις την πραγματικότητα τα ελληνικά εκπαιδευτήρια, ιδίως τα ανώτατα, μεταβλήθησαν εις αντεθνικές “Γιάφκες” και εις κέντρα πάσης ανηθικότητας. Ας αναφέρωμεν δύο μόνον χαρακτηριστικά περιστατικά αρκετά διά να αποδείξουν “του λόγου το αληθές”: Πέρυσιν, εκλήθη να ομιλήση εις την πανεπιστημιούπολιν του Ζωγράφου ο σεβασμιότατος μητροπολίτης Κονίτσης κ. Σεβαστιανός, επί του βορειοπειρωτικού ζητήματος. Το αποτέλεσμα ήτο να εκδιωχθή του πανεπιστημιακού χώρου υπό ωργανωμένων υπανθρώπων -  φοιτητών οι οποίοι εκραύγαζον το σύνθημα: “ΝΑ ΦΤΑΣΗ Η ΑΛΒΑΝΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΛΑΜΙΑ”!! Αδυνατεί ο νους οιουδήποτε ανθρώπου να πιστεύση το φρικτόν και απίστευτον αυτό γεγονός το οποίον δεν θα επιστεύετο εάν δεν ανεγράφετο εις τον ημερήσιον τύπον χωρίς ποτέ να διαψευσθή. Οι εξεμέσαντες το απίστευτον αυτό ανθελληνικόν σύνθημα κτηνάνθρωποι υποτίθεται ότι είναι ΕΛΛΗΝΕΣ(!!!) και μάλιστα ΦΟΙΤΗΤΑΙ του ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ, δηλαδή ο “ανθός της ελληνικής νεολαίας”!! Επί πλέον ανεγράφη ότι ήσαν μέλη της ΚΝΕ, δηλαδή της επισήμου νεολαίας του Κ.Κ.Ε., ενώ δε όλοι αναμέναμεν την έκδοσιν ανακοινώσεως αποδοκιμασίας υπό του Κ.Κ.Ε., έστω και διά τους τύπους, αυτό ποτέ δεν έγινεν. Ιδού λοιπόν ποιοι είναι οι φοιτηταί, τους οποίους, εμείς ο λαός ΣΤΕΓΑΖΟΜΕΝ, ΤΡΕΦΟΜΕΝ και παντοιοτρόπως ΠΕΡΙΘΑΛΠΟΜΕΝ με το υστέρημά μας. Ιδού διά ποιους αισχρούς εθνοπροδότας τολμούν να γονατίζουν οικονομικώς όλους μας οι κ.κ. πολιτικάντηδες. Ιδού τι “φίδια” θερμαίνομεν στους κόλπους μας. Ιδού τι κρύπτεται μέσα στα ωραία, μεγάλα και πολυτελή κτίρια που αποτελούν τας ελληνικάς πανεπιστημιουπόλεις!!

            Αλλ’ ιδού και το δεύτερον περιστατικόν το οποίον αποδεικνύει την κατάστασιν εις τον χώρον της μέσης παιδείας. Όπως ανεγράφη εις τον τύπον και μεταδόθη από τηλεοπτικούς σταθμούς (Telecity) και όπως κατηγγέλθη από κατηγανακτισμένους γονείς, κατά την διάρκειαν του τελευταίου κύματος καταλήψεων σχολείων από των “τηλεκατευθυνομένων” μαθητών, εκτός των διαπραχθέντων βανδαλισμών, κατά την νύκτα οι χώροι των σχολείων μετετρέποντο εις χώρους ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΩΝ ΟΡΓΙΩΝ υπό των διανυκτερευόντων ομαδικώς μαθητών και μαθητριών ως και εις χώρους χρήσεως ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ, ως τούτο διεπιστώθη αναμφισβητήτως μετά το πέρας των καταλήψεων όπου οι καθαρισταί και οι καθηγηταί ευρέθησαν πρό μεγάλης ποσότητος προφυλακτικών ως και συρίγγων ενέσεων ναρκωτικών!!

            Να μη λησμονώμεν, δε, ότι η φρικτή αυτή κατάστασις υπεκινήθη και υπεστηρίχθη και από τον τύπον μέσω των κομματικών συνδικαλιστών οργανώσεων.

            Λυπούμεθα ειλικρινώς διαπιστώνοντες ότι τα αναφερθέντα δύο περιστατικά δεν ήσαν μεμονωμένα αλλ’ αποτελούν απλώς δύο χαρακτηριστικάς περιπτώσεις αποδεικτικάς της φρικτής καταστάσεως εις την οποίαν περιήγαγον την ελληνικήν παιδείαν οι πολιτικάντηδες, που κακή τη μοίρα κατευθύνουν τας τύχας του ελληνικού έθνους, κατευθυνόμενοι και αυτοί από άλλους εξωελληνικούς παράγοντας, τους οποίους πάντοτε δουλικώς υπηρετούν. Και εδώ πρέπει να τονίσωμεν ότι ναι μεν σήμερον υποκινηταί του όλου αντεθνικού σάλου εις την παιδείαν είναι τα διάφορα αριστερά κόμματα, πλην όμως την κερκόπορτα   της αλώσεως της παιδείας ήνοιξαν ο διαβόητος πρώην αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, Γεώργιος Ράλλης, διά της αυτόχρημα εγκληματικής εκπαιδευτικής μετερρυθμίσεως την οποίαν δεν θα απετόλμα ουδέν άλλο κόμμα, αλλ’ απετόλμησεν η Νέα Δημοκρατία. Ειδικώς δε, δια την ανωτάτην παιδείαν η καταστροφή της συνετλέσθη πάλιν υπό της Ν.Δ. δια της καταργήσεως της εγκυκλίου 1010, την οποίαν είχεν εκδώσει ο Γεώργ. Παπανδρέου και δια της οποίας απηγορεύετο πάσα κομμουνιστική δραστηριότης εις τον ιερόν χώρον του ελληνικού σχολείου και διά της αθρόας εισαγωγής εις τας ανωτάτας σχολάς ολοκλήρων σμηνών αριστερών ημιμαθών “κουλτουριάρηδων” καθηγητών των οποίων βασικόν προσόν ήτο η – φανταστική, βεβαίως – “αντιστασιακή” δραστηριότης κατά της δικτατορίας, και όχι επιστημονικοί τίτλοι.

            Κατόπιν των ανωτέρω καθίσταται φανερόν ότι ΕΝ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ είναι το αληθές ΠΡΟΒΛΗΜΑ της συγχρόνου ελληνικής παιδείας: Η ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΙΣ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΣ που είναι η μετάδοσις ΗΘΟΥΣ και ΓΝΩΣΕΩΝ εις την σπουδάζουσαν νεολαίαν. Η δε ατέρμων ενασχόλησις περί άλλα, δευτερεύοντα και τριτεύοντα, εκπαιδευτικά προβλήματα έχει ένα και μόνον σκοπόν: Να αποπροσανατολίση τον λαόν απομακρυνομένης της προσοχής του εκ της ουσίας του προβλήματος και στρεφομένης επί άλλων επουσιωδών θεμάτων, ενώ ουδέποτε γίνεται έστω και ελαφρά νύξις  του μοναδικού και βασικού αυτού προβλήματος.

            Πράγματι, είναι εξωφρενικόν να ρίπτεται το μέγιστον βάρος του προβλήματος εις θέματα δευτερεύοντα αγνοούμενης πλήρως της ουσίας του θέματος. Είναι π.χ. δυνατόν να συζητούμεν διά το κτιριακόν θέμα αγνοούντες ότι το πρώτιστον ζήτημα δεν είναι αν θα έχωμεν ή όχι μεγάλα, λαμπρά και πολλά κτίρια, αλλά το ΤΙ θα ΔΙΔΑΣΚΩΜΕΝ εις αυτά τα κτίρια. Φυσικά, δεν υποβαθμίζομεν την αξίαν των κτιριακών εγκαταστάσεων, αλλά την τοποθετούμεν εις την θέσιν όπου ανήκει, δηλαδή μετά το περιεχόεμνον της παιδείας. Όντως, κατά την σκοτενήν περίοδον της τουρκοκρατίας δεν υπήρχον ούτε μεγάλα, θερμαινόμενα και καλώς φωτιζόμενα κτίρια, αλλά τα σκλαβόπουλα κατέφευγον εις τους ταπεινούς ναΐσκους διά να φωτισθούν από ηρωικούς καλογήρους – διδασκάλους. Το αποτέλεσμα όμως ήτο ότι τότε μεν από τα κρυφά σχολεία της τουρκοκρατίας απεφοίτων ΗΡΩΕΣ που ανέστησαν το γένος δια της εθνικής αντιστάσεως κατά του Τούρκου κατακτητού, και της Εθνεγερσίας του 1821, ενώ σήμερον εις τας πολυτελείς Πανεπιστημιουπόλεις μας παράγοντα εκπλήσσοντα τούβλα. Τότε μεν τα ταπεινά εκκλησάκια παρήγον ΗΡΩΑΣ, σήμερον δε αι πολυτελείς εκπαιδευτικαί αίθουσαι παράγουν ΠΡΟΔΟΤΑΣ και ΓΕΝΙΤΣΑΡΟΥΣ οι οποίοι, όπως και οι πνευματικώς πρόγονοί των της τουρκοκρατίας, στρέφονται με μίσος κατά της πατρίδος και κατά των γονέων των. Και ακριβώς διά την λειτουργίαν αυτών των συγχρόνων ΣΧΟΛΩΝ ΓΕΝΙΤΣΑΡΩΝ υποβάλλεται ο ελληνικός λαός εις τρομεράς οικονομικάς θυσίας. Μας ροφούν κυριολεκτικώς το αίμα διά να συντηρούμεν ΓΙΑΦΚΕΣ και ΠΟΡΝΕΙΑ!... ΓΙΑΦΚΕΣ κομματικές και αντεθνικές, σφηκοφωληές ΤΟΥΡΚΟΣΠΟΡΩΝ και πραγματικά ΠΟΡΝΕΙΑ, όπως επανειλημμένως απεδείχθη εις την πράξιν...

            Και τώρα, αφού έχομεν πλέον επισημάνει την ρίζαν, την ουσίαν του ελληνικού εκπαιδευτικού προβλήματος, ας αναφέρωμεν ολίγα περί των δημιουργών του. Ποιοι είναι αυτοί οι ξενοκίνητοι και ξενόδουλοι “πεμπτοφαλαγγίται” δημιουργοί του προβλήματος τούτου; Εδώ θα αρκεσθώμεν απλώς να τους αναφέρωμεν, δεδομένου ότι η ανάλυσις του θέματος θα απαιτήση ιδιαίτερον άρθρον εις το οποίον πρέπει να θίγουν και άλλα τινα συναφή θέματα (ιστορική αναδρομή, γλωσσικόν πρόβλημα κ.λ.π.). Οι κύριοι υπονομευταί, λοιπόν, της παιδείας μας, όπως και των άλλων εθνικών μας αξιών (θρησκείας, πατριωτισμού κ.λ.π.) δεν είναι άλλοι από τους κομμουνιστάς και τους αθλίους συνοδοιπόρους των (που, ατυχώς, εκτείνονται και εις το λοιπόν πολιτικόν φάσμα) οι οποίοι δεν έπραξαν τίποτε άλλο από του να εφαρμόσουν τας εντολάς του Γκράμσι (προπολεμικού αρχηγού του ιταλικού κομμουνιστικού κόμματος) ο οποίος προέτρεπεν τους ομοϊδεάτας του να μη ασχολούνται με την άλωσιν του κρατικού μηχανισμού, αλλά να καταβάλλουν κάθε προσπάθειαν προς άλωσιν της παιδείας και της διανοήσεως, και όλα τα άλλα (Στρατός, Αστυνομία κ.λ.π.) θα πέσουν μόνα τους εις χείρας των. Όπερ και εγένετο και γίνεται και σήμερον στην Ελλάδα. Με την επί πλέον διαφοράν ότι στην Ελλάδα έχομεν και μίαν άλλην ομάδα αντεθνικών υπονομευτών της οποίας τα νήματα δεν κινούνται εκ Μόσχας αλλ’ από άλλας δυνάμεις εδρευούσας εις την λατινικήν Δύσιν και εις τας σκοτεινάς σιωνιστικάς δυνάμεις, αι οποίαι, όπως ακριβώς και οι κομμουνισταί, αποβλέπουν εις τον αυτόν ακριβώς σκοπόν: Την εξόντωσιν της πατρίδος διά του ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ μας.

            Τον άθλιον αυτόν σκοπόν των προσπαθούν να επιτύχουν αφ’ ενός μεν διά της απομακρύνσεως των καλών καθηγητών - πράγμα που κατά το μέγιστον ποσοστόν επέτυχαν εις τον χώρον της ανωτάτης παιδείας - και   αφ’ ετέρου δια της ανεμποδίστου εισόδου εις τον ιερόν χώρον της Παιδείας ολοκλήρου στρατιάς αντεθνικώς σκεπτομένων προσώπων αφ’ ής στιγμής κατέπεσε κάθε φραγμός και ουδείς έλεγχος ασκείται επί του σπουδαιοτέρου προσόντος το οποίον πρέπει να κατέχη ο άνθρωπος εις τον οποίον θα εμπιστευθώμεν τα παιδιά μας: Το ηθικόν και εθνικόν του φρόνημα. Και έτσι είδαμε καθηγητάς ασκούντας αντεθνικήν προπαγάνδαν, αντιθρησκευτικήν προπαγάνδαν, πολιτικήν προπαγάνδαν με κορυφαίον φαινόμενον, την απίστευτον, την αδιανόητον και πρωτοφανή περίπτωσιν ΜΠΑΛΩΜΕΝΟΥ, του αθλίου αυτού υποκειμένου που εκτός του επαγγέλματος του καθηγητού ησκεί και το επάγγελμα του ΛΑΘΡΕΜΠΟΡΟΥ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ!!! (Όρα ημερήσιον τύπον της 17/8/1991). Και εδήλωσεν μεν ο λαθρέμπορος ΜΠΑΛΩΜΕΝΟΣ ότι δεν έχει συγγένειαν με τον περιβόητον ΜΠΑΛΩΜΕΝΟΝ της δοαβοήτου ΟΛΜΕ, που κατευθύνεται από πάσης αποχρώσεως αριστερούς, αλλά δι’ ημάς υπάρχει μέγιστη πνευματική συγγένεια. Διότι ΔΗΛΗΤΗΡΙΑ πωλεί ο ένας, ΔΗΛΗΤΗΡΙΑ πνευματικά μεταδίδει ο άλλος! Αυτή, δυστυχώς, είναι η ωμή και πικρά αλήθεια...

            Και αφού επεσημάναμεν την πραγματικήν ασθένειαν της ελληνικής παιδείας που τόσον εντέχνως και επιμόνως αποκρύπτουν από τον λαόν τα κόμματα και ο υπ’ αυτών κατεθυνόμενος τύπος, είναι εύκολώτατον να ανεύρωμεν και το φάρμακον που θα την θεραπεύση. Και αυτό δεν είναι άλλο από τον ΕΚΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΝ και ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΜΟΝ της παιδείας, όπως άλλωστε επιτάσσει και το σύνταγμα του ελληνικού κράτους.

            Αλλ’ επί του ζέοντος θέματος της παιδείας, και δη των μέσων υπλοποιήσεως των ανωτέρω πανεθνικών επιταγών, θα επανέλθωμεν εις το επόμενον φύλλον.

Εφημερίδα Ελληνοκρατία - Φύλλο Αγώνος 2 - Νοέμβριος 1991

4 Μαίου 1941: Ο Αδόλφος Χίτλερ, είς εκφωνηθέντα λόγον του διά τήν έν γένει πολεμικήν κατάστασιν, αναλύων τά συμπεράσματα έκ τών νικών τού γερμανικού στρατού, εξήρε τήν ανδρείαν τού Έλληνος στρατιώτου.

« ..Η αντιστασις των Ελλήνων στρατιωτών –το διαπιστώνω ενταυθα χάριν της Ιστορικής αληθείας –ήταν εξαιρετικώς γενναία. ...Χάριν της Ιστορικής όμως Δικαιοσύνης, είμαι υποχρεωμένος να διαπιστώσω ότι εκ των αντιπάλων οιτινες μας αντιμετώπισαν, ο Έλλην στρατιώτης επολεμησε με παρατολμον θάρρος και υψιστην περιφρονησιν προς τον θάνατον, εσυνθηκολογει τότε μόνον όταν πάσα περαιτέρω αντιστασις απέβαινε αδύνατος και απολύτως ματαία. .....Όσον αφορά τα Ελληνικά Στρατεύματα Μακεδονίας και Ηπείρου πρέπει να λεχθη ότι υπεχρεωθησαν να συνθηκολογήσουν, όταν χάρις εις τας Γερμανικός επιχειρήσεις εκυκλωθησαν ταύτα τελείως. Οι Έλληνες αιχμάλωτοι αφέθησαν ελεύθεροι λογω της γενικώς ανδρείας στάσεως των στρατιωτών αυτών. ......Ο Ελληνικός Λαός ηγωνισθη τόσον γενναίως ώστε και αυτοί οι εχθροί του ακόμη δεν δύνανται να αρνηθούν την προς αυτόν εκτιμησιν».

Η απόβαση του Ελληνικού στρατού στη Σμύρνη (2 Μαΐου 1919) 13:51


Μόλις μπήκε ο Μάιος της χρονιάς εκείνης, 1919. Ο μικρασιατικός Ελληνισμός χαιρόταν την άνοιξη με τα λουλούδια και τις ωραίες ακρογιαλιές. Ημέρα πρωτομαγιάς και οι κάτοικοι της Σμύρνης βγήκαν στην εξοχή για να απολαύσουν τις ομορφιές της φύσης, που η άνοιξη τους χάριζε απλόχωρα...

...Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα, στην παραλιακή αυτή πόλη της Μ. Ασίας, το ελληνικό στοιχείο υπερείχε, σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις, σαφώς των άλλων εθνοτήτων, τόσο ως προς τον αριθμό, όσο και ως προς τον πλούτο. Σύμφωνα με στοιχεία που μας παρέχει ο Παντ. Κοντογιάννης στο έργο του, Γεωγραφία της Μ. Ασίας, λίγο πριν την καταστροφή ο πληθυσμός της πόλης προσέγγιζε τις 270.000 περίπου κατοίκους από τους οποίους οι 140.000 ήταν Έλληνες και 50.000 ήταν τούρκοι. Υπήρχαν βέβαια και Αρμένιοι, Εβραίοι και Ευρωπαίοι.

Εκείνο που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι το γεγονός ότι ο Ελληνισμός της Σμύρνης πέρα από την αριθμητική υπεροχή που είχε στον πληθυσμό έπαιζε πρωτεύοντα ρόλο στην πνευματική και πολιτιστική ζωή της πόλης. Το δε εμπόριο βρισκόταν αποκλειστικά στα χέρια των Ελλήνων
.
Την ημέρα εκείνη της πρωτομαγιάς τίποτε δεν πρόδιδε για αυτό που θα ακολουθούσε τις μεσημβρινές ώρες. Μέχρι εκείνη τη στιγμή όλα ακολουθούσαν τον ίδιο ρυθμό της ζωής με τη γνώση της πικρίας στα χείλη όλων εκείνων που οραματίζοντο κάποια μέρα τη λευτεριά.

Μια ξαφνική είδηση, ήρθε που τα "όνειρα τα αναδεύει" και θεριεύει την αποσταμένη ελπίδα". Όλοι οι δημογέροντες και οι κληρικοί της πόλης εκαλούντο από το Μητροπολίτη Χρυσόστομο στο Μητροπολιτικό μέγαρο. Η είδηση, βέβαια, διέρρευσε και το πλήθος γέμισε τον περίβολο του Ναού της Αγίας φωτεινής. Είναι ώρα 4 μ.μ και ο Έλληνας αξιωματικός, ο πλοίαρχος Μαυρουείδης, κυβερνήτης του θωρηκτού "Αβέρωφ" που ήταν επικεφαλής όλης της στρατιωτικής αποστολής, εν μέσω συγκινήσεων και δακρύων διάβασε το διάγγελμα του Έλληνα πρωθυπουργού.

"Το πλήρωμα του χρόνου ήρθε. Η Ελλάς εκλήθη υπό του Συνεδρίου της Ειρήνης να καταλάβει τη Σμύρνη". Στο κείμενο ακολουθούν οδηγίες του πρωθυπουργού προς τους ομογενείς και στο τέλος: "Εύχομαι όσον τάχιστα δυνηθώ να επισκεφθώ αυτήν (Σμύρνη) κομιστής Ευαγγελίου εθνικής δι' αυτήν αποκαταστάσεως". Ελευθέριος Βενιζέλος .

Όλοι τους συγκινημένοι έκλαιγαν, αγκάλιζαν ο ένας τον άλλο και έψαλλαν τον εθνικό ύμνο. Κάποια στιγμή ένα αόρατο σύνθημα φτερούγισε στη σκέψη όλων και άρχισαν να πηγαίνουν στην παραλία, ντυμένοι στα γιορτινά τους να υποδεχτούν τους ελευθερωτές, το στρατό της μητέρας πατρίδας. Όλο εκείνο το βράδυ της πρωτομαγιάς οι Έλληνες της Σμύρνης το πέρασαν στην προκυμαία, με το βλέμμα στραμμένο στο βάθος του ωκεανού, από όπου θα ερχόταν το φως για να διαλύσει τα σκοτάδια της σκλαβιάς.

Ποιος μπορούσε να κοιμηθεί περιμένοντας πέντε αιώνες να έρθει η ανάσταση που θα χαρίσει τη λευτεριά.Η είδηση για τον ερχομό του Ελληνικού στρατού ανακοινώθηκε επίσημα και στις τουρκικές αρχές από τον ναύαρχο του συμμαχικού στόλου που βρισκόταν στο λιμάνι.Συγκεκριμένα έλαβε γνώση ο Βαλής (νομάρχης) της Σμύρνης και ο τούρκος στρατηγός Νουρεντίν. Φυσικά δεν έμειναν με σταυρωμένα τα χέρια. Από το μεσημέρι της ίδιας ημέρας άρχισαν να παρατηρούνται στην τουρκική συνοικία διάφορες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για την επικείμενη Ελληνική απόβαση. Κάποιοι από τους τούρκους πιο φανατικοί άρχισαν να εκφωνούν πατριωτικούς και ανθελληνικούς λόγους, ενώ άλλοι πιο πέρα μοίραζαν όπλα στα τουρκικά σπίτια.

Την ίδια νύχτα συνέβη κάτι πιο σοβαρό που έδειχνε από την αρχή πόσο δύσκολα θα ήταν τα πράγματα για τους Έλληνες φαντάρους εξαιτίας του ανταγωνισμού των ευρωπαϊκών κρατών στο διαμελισμό και τη διανομή της πολεμικής λείας. Από τις φυλακές της Σμύρνης που εκρατούντο τιμωρημένοι για αδικήματα σοβαρά του ποινικού δικαίου, ενώ αποφυλακίστηκαν οι Έλληνες λίγες μέρες νωρίτερα.
Οι υπόλοιπο εκρατούντο υπό τον αυστηρό έλεγχο των ιταλικών στρατευμάτων, σύμφωνα με τις αποφάσεις της ανακωχής. Τη νύχτα εκείνη ο ιταλός ταγματάρχης Καροσσίνι άνοιξε τις πόρτες των φυλακών και άφησε ελεύθερους όλους τους φυλακισμένους.

Όλοι αυτοί έτρεξαν να συναντήσουν τους άλλους διαδηλωτές και για να δείξουν τα πατριωτικά τους αισθήματα στους άλλους είναι αυτοί που την άλλη μέρα θα ανοίξουν πυρ και θα συγκρουστούν με τον ελληνικό στρατό. Να συμπληρώσουμε εδώ το εξής: οι τούρκοι, όλη τη νύχτα κτυπούσαν τύμπανα γύρω από τις φωτιές που άναψαν και με φωνές προσπαθούσαν να ξεσηκώσουν τα τουρκικά πλήθη. Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται τώρα, πόσο δύσκολη κατάσταση έχει να αντιμετωπίσει ο ελληνικός στρατός.

Βέβαια, οι Έλληνες δεν επρόκειτο να υπολογίσουν τους παλληκαρισμούς των τούρκων.Άλλωστε πολλοί από τους στρατιώτες είχαν την εμπειρία των βαλκανικών πόλεων και γνώριζαν καλά τις ικανότητες του στρατού των τούρκων. Παρά την επικρατούσα ομίχλη την ημέρα εκείνη, 2 Μαΐου 1919, με τη βοήθεια των Ελλήνων της Σμύρνης, πολύ πρωί διέθεσαν όσα πλωτά μέσα διέθεταν και βοήθησαν στη μεταφορά των ναυτών μας.

Μετά την αποβίβασή τους, κατέλαβαν επίκαιρες θέσεις στην παραλία για να ελέγχουν την ομαλή αποβίβαση του στρατού. Το ωρολόγι δείχνει ώρα 7.30 πρωινή.

Τα 18 ελληνικά οπλιταγωγά πλοία, πλησίασαν την προκυμαία και άρχισε η αποβίβαση σε ταχύτατους ρυθμούς από όλα τα πλοία σε διάφορα σημεία, καθορισμένα εκ των προτέρων. Μέσα σε μια ώρα, δηλ. μέχρι την 8.30, είχαν αποβιβαστεί 2 Συντάγματα Πεζικού και άρχισε η αποβίβαση των Ευζώνων. Ήταν κάτι εύσωμα παλικάρια που μόλις κατέβηκαν μπήκαν στο σχηματισμό για να γίνει η παρέλαση.

Οι Έλληνες έτρεξαν και αγκάλιασαν τους στρατιώτες δημιουργώντας έτσι κίνδυνο ασφάλειας δικής τους αλλά και του στρατού. Τέτοιες στιγμές ιστορίας ποιος έχει χρόνο να σκεφτεί τον κίνδυνο.
Να υπενθυμίσουμε ακόμη εδώ ότι, τα στρατιωτικά αυτά τμήματα αποτελούσαν μονάδες της 1ης Μεραρχίας με διοικητή το συνταγματάρχη πυροβολικού Νικόλαο Ζαφειρίου, μετακινήθηκαν από Θεσσαλονίκη στις Ελευθερές κοντά στην Καβάλα.

Από εκεί έλαβαν εντολή την 29η Απριλίου 1919, από το ΓΕΣ, να αποπλεύσουν προς τα παράλια της Ιωνίας. Στη διαδρομή γνωστοποιήθηκε στους στρατιώτες, η ακριβή αποστολή, που ήταν η κατάληψη της Σμύρνης. Η χαρά και ο ενθουσιασμός τους μεγάλος. Γνωρίζουν ότι υπηρετούν ένα μεγάλο σκοπό της πατρίδος που ήταν η απελευθέρωση των Ελλήνων της Σμύρνης και της περιοχής της.

Γύρω στις 10.30 π.μ. και ενώ οι σχηματισμοί των στρατιωτών άρχισαν να παρελαύνουν στην παραλία μπροστά σε ένα πλήθος που κραύγαζε από χαρά, άρχισαν οι πρώτοι πυροβολισμοί. Στην αρχή τους εξέλαβαν ως πυροβολισμούς χαράς.

Γρήγορα έγινε αντιληπτό περί τίνος επρόκειτο και ο μέραρχος έδωσε διαταγή στο σύνταγμα των Ευζώνων να δράσει αμέσως και να επιβάλει την τάξη. Και οι μπαρουτοκαπνισμένοι τσολιάδες τίμησαν το θρύλο τους. Επιτέθηκαν εναντίον των τούρκων, τους εγκλώβισαν μέσα στους χώρους του Διοικητηρίου και τους συνέλαβαν όλους αιχμαλώτους.

Μεταξύ των συλληφθέντων ήταν ο στρατιωτικός Διοικητής της Σμύρνης Ναδήρ Πσάς, 2 στρατηγοί, 28 ανώτατοι αξιωματικοί, 123 κατώτεροι, 540 οπλίτες και περίπου 2000 άτακτους ενόπλους. Όλοι οδηγήθηκαν στο πλοίο "ΠΑΤΡΙΣ" μέχρι νεοτέρας διαταγής. Οι απώλειες των Ελλήνων ήταν: 2 νεκροί και 34 στρατιώτες τραυματίες. Από τους τούρκους: νεκροί 8 αξιωματικοί, 5 οπλίτες και 8 τραυματίες;. Υπήρχαν και 47 νεκροί και πολλοί τραυματίες διαφόρων εθνοτήτων.

Κατά το μεσημέρι της ίδιας ημέρας ώρα 3η μ.μ. περίπου η τάξη είχε αποκατασταθεί στην πόλη. Ο Ελληνικός στρατός εγκαταστάθηκε στους προκαθορισμένους χώρους ώστε η παρουσία του στη Σμύρνη να είναι πλέον γεγονός. Σε συνεργασία του συμμαχικού στόλου που ήταν αγκυροβολημένος από τον Απρίλιο στο λιμάνι της Σμύρνης και με τους τουρκικούς παράγοντες του τόπου η Ελλ. στρατιωτική διοίκηση προσπαθούσε να επαναφέρει στην πόλη τους κανονικούς ρυθμούς της ζωής.

Από τότε μέχρι σήμερα πέρασαν 86 χρόνια. Πολλά γράφτηκαν και πολλά ειπώθηκαν. Ένα είναι βέβαια. Ο Ελληνικός λαός δεν έμαθε ποτέ όλη την αλήθεια για την επιχείρηση του εκστρατευτικού Σώματος στη Σμύρνη και αργότερα στα ενδότερα της Μ.Α.Ο σύγχρονος ιστορικός Χ. Τσιρκινίδης στο βιβλίο του μας αποκαλύπτει από τα διπλωματικά έγγραφα της Γαλλίας μια πληροφορία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα. Πρόκειται για κάποιον διάλογο που είχαν οι πρωθυπουργοί της Αγγλίας, Λ. Τζωρς, Αμερικής Ουΐλσον και της Γαλλίας Κλεμανσό. Όλοι τους φοβούμενοι την παρουσία της Ιταλίας στα παράλια της Τουρκίας ο Άγγλος πρωθυπουργός είπε: "Πρέπει να επιτρέψουμε στους Έλληνες να αποβιβάσουν στρατό στη Σμύρνη". Η γνώμη μου είναι ότι θα έπρεπε να πούμε στον κύριο Βενιζέλο να στείλει στρατό στη Σμύρνη".

Έτσι, λίγες μέρες νωρίτερα επέτρεψαν στον Ελ. Βενιζέλο να στείλει στρατό για να προστατέψει τους Έλληνες χριστιανούς της Σμύρνης και της περιοχής. Και εκείνος ανταποκρίθηκε με προθυμία. Για τους συμμάχους ο Ελληνικός στρατός θα αποτελούσε απατρεπτική δύναμη στις επεκτατικές διαθέσεις των Ιταλών στη Μικρά Ασία...

ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΕΤΑΞΑ
ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΙΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΤΗΝ 1η Μαίου 1940.

(Περίληψις. Οικονομικόν το κύριον όπλον του πολέμου που έχει καταργήσει σχεδόν την ουδετερότητα. Αι οικονομικαί συνέπειαι του πολέμου, πτώσις νομισμάτων, αναστάτωσις αγορών, ακρίβεια, ανεργία, με αντίκτυπο στον εργατικό κόσμο. -Τα κοινωνικά μέτρα εξασφαλίσεως των Ελλήνων εργαζομένων απο τας συνεπείας του μεγάλου πολέμου. Τα επιδόματα, επικουρική ασφάλισις, πρόνοια)

Αφ ότου αρχίσαμε την γιγαντιαία προσπάθειαν της κοινωνικής μεταρυθμίσεως της Ελλάδος, προσπάθειαν που ενεκαινίασεν η 4η Αυγούστου του 1936, είναι σήμερα η τέταρτη φορά που μαζευόμεθα μαζί, εργάται και εργάτριαι και υπάλληλοι των Αθηνών, του Πειραιώς και των Περιχώρων, που αντιπροσωπεύετε τον εργατιικόν και υπαλληλικόν κόσμον ολοκλήρον της Ελλάδος, είναι λέγω, η τέταρτη φορά που μαζευώμεθα να εορτάσωμεν την Εθνικήν ημέραν της Εργασίας, την Πρωτομαγιά μας.


Τις άλλες τρεις φορές μαζευθήκαμε με αισθήματα μεγάλης αισιοδοξίας μέσα σε μία ατμόσφαιρα ειρηνική του κόσμου ολοκλήρου, που μας έδιδε τόσες ελπίδες για το μέλλον του κόσμου, για το μέλλον της Ευρώπης και για το μέλλον το δικό μας. Σήμερα, αν για εμάς η αισιοδοξία μένη ολόκληρη, όμως η ατμόσφαιρα όλη η άλλη είναι γεμάτη από τους καπνούς του πολέμου, από την ανησυχία και την αγωνία ολοκλήρου της ανθρωπότητος για το μέλλον της. Γιατί ο πόλεμος αυτός ίσως είναι ο πιο φοβερός από όλους που είδε η ιστορία της ανθρωπότητος.

Και σ αυτόν τον πόλεμο, δεν πρόκειται να κριθή αν ο ένας ή ο άλλος θα πάρη ένα κομμάτι εδάφους παρά πάνω ή παρα κάτω, αλλά προκειται να κριθή η τύχη του πολιτισμού ολοκλήρου της ανθρωπότητος και ίσως για πολλούς αιώνας. Είναι επομένως εύλογη η ανησυχία που κρατεί σε αγωνία τις καρδιές και τις ψυχές όλων των ανθρώπων.


Αλλά αν και εμείς περνούμε μέσα από τις ανησυχίες αυτές, όμως έχομεν σαν αντίκρυσμα το υπερήφανον συναίσθημα, ότι η Ελλάς ευρίσκεται μέσα σ' αυτήν την κρίσιν, όχι όπως άλλοτε , όχι όπως ήτανε κατα τον προηγούμενον μεγάλον πόλεμον διηρημένη και εξουθενωμένη, αλλά ευρίσκεται ισχυρά, δυνατή, ενώμένη σε τρόπο που υπήρξε πραγματικά σπάνιος στην ιστορίαν της....
..........
η Πρώτη απειλή που παρουσιάστηκε ήταν η απειλή της ανεργίας. Ποία δεν φοβερή συνέπεια έχει η ανεργία, όχι μονάχα στον εργατικό κόσμο, αλλά και σε ολόκληρη την κοινωνία, το ξεύρομεν όλοι μας. Ευθύς μετά την 4ην Αυγούστου του 1936 είχαμεν εύρει αριθμόν ανέργων που ανεβιβάζετο σε 135.000 περίπου. Επειδή δε κάθε χρόνο προστίθενται χείρες εργασίας ένεκα της αυξήσεως του πληθυσμού, θα είχαμε ακόμη 58.000 περίπου νεοδημιουργούμενους εργάτες, και επομένως έπρεπε νάχουμε σήμερα, αν η κατάστασις εξακουλουθούσε η ίδια, έπρεπε να έχουμε στις παραμονές του πολέμου πάνω-κάτω 194.000 ανέργους.

Και όμως κατορθώσαμε στα χρόνια που πέρασαν, χάρις στην κοινωνική μεταρρύθμιση, που με την μεγαλύτερη αποφασιστικότητα ανελάβαμεν και ενεργήσαμεν, κατωρθώσαμε λέγω, να απορροφηθή ταχέως ο μεγάλος αυτός αριθμός και και έτσι τον μήνα Αύγουστο του 1939, δηλάδη το μήνα που προηγήθηκε του πολέμου, είχε απορροφηθή ολόκληρον αυτό το ποσόν της ανεργίας......


( ΛΟΓΟΙ , τόμος δεύτερος 1939-1940, σελίς 282--298)

ΕΘΝΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ- ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ
Η εθνική πρωτομαγιά είναι μήνυμα ελπιδοφόρο στις καρδιές μας είναι ημέρα αποδόσεως των επιβεβλημένων ύψιστων Τιμών στο πρόσωπο της Εθνικής Εργατικής Τάξης. Μια εργατική τάξη που αποτελεί ασφαλώς το κυριότερο μοχλό ανάπτυξης και την ψυχή του έθνους, είναι τα χέρια που θα δώσουν πνοή στους σχεδιασμούς του εθνικού κράτους για ανάπτυξη και ουσιαστική πρόοδο.Η εθνική εργασία έχει βαρύνουσα σημασία στις πολιτικές εξελίξεις και εκπέμπει πολύ σημαντικά μηνύματα στην οικονομική εισβολή και λαθρο-μετανάστευση που δέχεται η Ελλάς.
οι Έλληνες εργάτες, οι Έλληνες Εργαζόμενοι και οι Έλληνες Παραγωγοί έχουν Πατρίδα την οποία υπεραγαπούν αφού είναι αυτοί οι ίδιοι οι άνθρωποι του μόχθου και ενσαρκώνουν.Ο Ελληνικός Εθνικοκοινωνισμός τιμά τους αγώνες των εργαζομένων για αξιοπρεπή εργασία και την ελληνική εργατική πρωτομαγιά που πρώτος αναγνώρισε ο Εθνάρχης Ι. Μεταξάς με τη φιλεργατική του πολιτική. Ιερό χρέος μας είναι να αποκαταστήσουμε τον Έλληνα Εργάτη από τις τωρινές αδικίες και να τον μετατρέψουμε σε αιχμή του δόρατος σε ένα Εθνικό Κράτος μονάχα για Έλληνες, στολίζοντας με ΔΙΑΝΘΟΥΣ τον δρόμο της οικονομικής του ευμάρειας
ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ - ΖΗΤΩ Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ

Ζήτω η Ελληνική εργατική Πρωτομαγιά! Ζήτω ο Εθνικός Κυβερνήτης!

Ο ΟΡΟΣ ΕΛΛΗΝΟΚΡΑΤΙΑ
ΕΛΛΑΣ - κρατώ : [ ηγεμονεύω, κυβερνώ, διευθύνω, διοικώ τα του οίκου μου, είμαι κύριος - εξουσιαστής, λαμβάνω εις την κατοχήν μου, επικρατώ, δεν επιτρέπω να εκφύγη τι, διατηρώ - φυλάσσω, διαρκώ (Λεξ. Ορθρογραφικόν Δημητράκου, σελ 824) ]
Η δημιουργία της λέξεως «ΕΛΛΗΝΟΚΡΑΤΙΑ» ανήκει στον παλαίμαχο εθνικιστή-δάσκαλο Σπυρίδωνα – Αντώνιο Σταυρόπουλο, έναν από τους πρώτους οργανωτάς του εθνικιστικού κινήματος και τον μόνον παραμένοντα, από εκείνους, στην ενεργόν, μάχιμον πρωτοπορείαν του κινήματος.